Bekijk ons trek-programma in dit gebied

Het gebied rond St. Katherine heeft een groot aantal landschapsschone, historische en religieuze plaatsen. Een aantal van deze plaatsen worden op de kaart aangegeven. Informatie over de plaats wordt gegeven door de plaats op de kaart of in de legende aan te klikken.

Let op: wandelen in het hooggebergte zonder gids is niet toegestaan.

Klimaat

Het klimaat in het gebied rond St. Katherine kent grote extremen. Sneeuw bedekt vaak de bergtoppen in winter en kan soms zelfs gevonden worden in lagere regionen. De gemiddelde minimum temperatuur in het dorp is 1º C, op de bergtoppen -4º C en het kan -14º C bereiken. Voor de locale bedoeïenen is winter de tijd wanneer niets beweegt. Iedereen blijft binnenshuis zodra de zon achter de bergen is verdwenen. Het voorjaar is daarentegen de tijd waarbij mensen bij elkaar komen, de vogels terugkeren, de planten er fris-groen uitzien en in bloei komen te staan, de fruitbomen in de boomgaarden bloeien en de abrikozen rijpen. Het voorjaar is de tijd van poelen water, watervallen en bergstroompjes overal in de bergen. De meeste regen valt in de winter en het voorjaar. Het is zeer plaatselijk, er kan een hevige regen zijn in een gebied terwijl in een naburig gebied niets valt. Zomerdagen kunnen goed warm zijn (boven de 30º C) maar niet ondraaglijk. De avonden zijn koel en aangenaam. Witte wolken formaties kunnen nog te zien zijn die een extra dimensie geven aan het landschap. Vele families verhuizen naar hun boomgaarden in de bergen. Het is een drukke tijd: planten en bomen water geven, fruit oogsten (druiven, granaatappels, vijgen, amandelen en nog meer). Maar ook: het klimaat is veel aangenamer in de hogere gebieden.
Het najaar geeft de verandering der seizoenen aan. Zwarte wolken ontstaan met de belofte van regen.

Geologie

Het hoge Sinai Massief, een 1300 km2 bergmassief met een hoogte tussen de 1500 en 2665 meter, bevat 's werelds oudste rotsen: een basis sediment van graniet en vulkanisch gesteente, gevormd 600 biljoen tot 1 biljoen jaar geleden (pre-cambrium) dat omhoog gestuwd werd in de Mioceen (25 - 10 miljoen jaar geleden). 80% van het berggebied bestaat uit rood ikna graniet. Op sommige plaatsen bedekt een laag jongere en donkerdere rotsen, ontstaan door vulkanische activiteit aan het eind van de Mioceen, het graniet. Een ringdijk van donkere vulkanisch gesteente omgeeft de rode graniet bergen. De Moses Berg en Katherina Berg behoren tot de bergtoppen die ontstaan zijn tijdens deze vulkanische activiteit.

Rode en zwarte rots formaties geven een ander omgevingssituatie. Planten kiemen eerder en doorlopen hun levenscycli sneller in zwarte gebieden. De zwarte gebieden zijn heter en meer extreem. Maar het zwarte gesteente breekt ook gemakkelijker in kleinere gedeeltes waardoor de aarde-gesteente ratio hoger ligt dan in een rood-graniet gebied. Zwart gesteente gebieden houden regenwater beter vast, smeltend sneeuw wordt door de grond opgezogen en het water stroomt niet van de berghelling af zoals bij het rode graniet. In rood graniet gebieden groeien de planten alleen in rotsspleten waar wat aarde zich verzameld heeft. Dit is waar de water die van de hellingen afstroomt zich verzamelt en de grond verzadigd.

Dijken, een lineair inbreuk van zachter gesteente in een harder ouder-gesteente, zijn meer poreus dan de rotsen er om heen en fungeren als een spons en leiding voor water. Bedoeïenen weten dat de roodachtig gekleurde dijken zachter zijn en daardoor met grotere waarschijnlijkheid water bevatten dan de zwarte, harde, minder poreuze dijken. Ze weten al eeuwenlang dat de beste plaats om een put te graven op de plaats is waar een rode dijk de wadi kruist.

Flora & Fauna

Variatie van gesteente, reliëf, hoogte en water-beschikbaarheid zorgen voor een grote variatie in habitat. Er zijn globaal 3 plantenregio's in het hooggebergte:

• Sahara-Indische, in wadi's lager dan 1300 meter
• Middellandse Zee-Centraal Azie, in rood-granieten habitat tussen 1300 en 2000 meter
• Centraal Aziatisch Steppe Vegetatie, in zwart vulkanische gebieden boven de 1600 meter.

Er zijn 316 plantensoorten in het St. Katherine Protectoraat (4350 km2), 19 daarvan zijn endemisch. 47% van de planten hebben geneeskundige, aromatische, cosmetische of culinaire nut of kunnen worden gebruikt voor brandstof of veevoer. Bijna de helft van de soorten zijn kwetsbaar of bedreigd. Een onbekend aantal zijn al verloren gegaan in de laatste jaren. De St. Katherine Protectoraat en de "Conservation and Sustainable Use of Medicinal Plants Project" hebben als doel de soorten binnen de grenzen van de Protectoraat te beschermen en behouden.

De situatie van de dier-populatie is moeilijker te meten aangezien dieren moeilijker zijn om op te sporen. Meeste dieren vertrouwen op camouflage, vliegensvlugge ontsnapping of een nacht-activiteit om onopgemerkt te blijven. Voor een deel moet men dus vertrouwen op de verhalen van bedoeïenen over het aantal gazelle en steenbok die ze vroeger tegenkwamen, de toevallige ontmoetingen met hyena's en wolven en over de jacht op luipaarden. Het is duidelijk uit deze verhalen op te maken dat het aantal dieren, met name zoogdieren, snel achteruit is gegaan en dat sommige (zoals de luipaard) zelfs uitgestorven zijn.

Vossen, zoals overal elders ter wereld, hebben zich aangepast en worden soms zelfs beschouwd als een pest, met name in de bevolkte gebieden. De bedoeïenen klagen dat de vossen de druiven en ander fruit dicht bij de grond eten en dat ze kippen en jonge geiten doden. Ook wilde ezels zijn een pest in een aantal gebieden: ze eten de planten te dicht bij de grond zodat er geen nieuwe uitwas kan ontstaan en ze vallen soms mensen aan.

Vogels zijn eenvoudiger om op te sporen. Een vaak voorkomende en opvallende vogel in de lagere gebieden van St. Katherine is de witkruintapuit. Een ander is de Tristrams Spreeuw, een zwarte vogel met bruine vleugels en een opvallende zang.

De "waaier-voet" Gekko is een van de reptielen die men regelmatig aantreft in of om het huis, ze kunnen zeer luide klik-geluiden maken. De Sinai Agama wordt vaak aangetroffen, zonnebadend op een rots; de kop van het mannetje wordt een fel blauw na lang in de zon te hebben gelegen.

De Jabaliya

De Jabaliya kunnen niet zeggen dat hun voorvaderen teruggaan tot een van de 12 zonen van Ismael, en worden daarom soms als onechte bedoeïenen beschouwd. De Jabaliya zijn nazaten van zo'n 200 families uit Alexandrie, Walachie (Roemenie), Bosnie en Anatolie. Keizer Justinian stuurde in 527 AD zo'n 100 families van Oost Europa om te helpen met de bouw van het klooster. De gouverneur van Egypte, Theodosius, stuurde ook nog eens 100 vanuit Alexandrie. Deze families trouwden met de locale bedoeïenen stam. De Ottomaanse Sultan, Selim I, stuurde een groep moslims van de Nijl Delta tussen 1517 en 1520 om het klooster te bewaken. Deze groep mengde ook met de locale bevolking en voegde toe aan de etnische mengelmoes van de Jabaliya. De Jabaliya waren de arbeiders van het klooster, ze zorgden voor de boomgaarden, kookten, en onderhielden het klooster, Maar ze ontwikkelden ook een familie en cultureel leven buiten het klooster om. De relatie met het klooster is tot een minimum afgenomen nadat Egypte de Sinai weer terugkreeg en de bedoeïenen onder de regelgeving van de overheid vielen.

Alle Jabaliya zijn tegenwoordig moslims. De eersten werden bekeerd in 700 AD. Maar het was niet tot de 16e eeuw dat allen bekeerd waren tot de Islam.

Zoals de andere bedoeïenen stammen hebben de Jabaliya hun omgeving goed leren kennen; ze waren afhankelijk van wat de woestijn hun te bieden had, ze kregen een uitmuntende kennis van de planten in hun omgeving en hun gebruik. Maar in tegenstelling tot de andere stammen hebben de Jabaliya ook informatie vergaard van de Byzantijnse Christenen over landbouwkundige technieken. Ze zijn meesters geworden in de techniek van het enten, experimenterend met wilde en gekweekte boomsoorten. De Jabaliya zijn in feite meer landbouwkundigen dan nomaden, ze leven voornamelijk van de oogst van hun boomgaarden. Wel houden ze een klein aantal geiten en schapen, die in het voorjaar en zomer langs de berghellingen te grazen worden gelaten.

Hun manier van leven, zoals die van de andere bedoeïenen stammen, is aan het veranderen. Vele boomgaarden hoog in de bergen zijn verlaten. Ze zijn toerisme als belangrijkste bron van inkomsten gaan beschouwen en velen hebben hun geboorte plaats verlaten om elders werk te zoeken. Gelukkig zijn er nog wel velen die hun liefde voor hun omgeving en voor het groeien en onderhouden van hun boomgaarden hebben behouden.